Knjiga se sastoji od 9 eseja u kojima autorica prikazuje spol kao političku kategoriju, oslanja se na feminističku političku viziju Simone de Beauvoir i postavlja tezu da lezbijke nisu žene, čime dovodi u pitanje fundamentalnu točku koju feminizam do tada nije osporavao - heteroseksualnost, raspravlja o postajanju drugih tema izvan heteroseksualnog društvenog ugovora, ispituje prvobitno značenje roda i kako on predstavlja lingvistički indeks ženine materijalne potlačenosti, fokusira jezik kao krajnji društveni ugovor što je ideja inspirirana djelima Natalie Sarraute.

Zbirka koja uobličava jednu od najprovokativnijih i najsnažnijih feminističkih političkih vizija od "Drugog spola". Ovi eseji radikalni su produžetak teorije Simone de Beauvoir, njezina su neočekivana, lezbijska budućnost. Teorijski uvidi Monique Wittig istodobno su precizni i dalekosežni, a njezin teorijski stil hrabar je, prodoran, i razara."